Miłość w miniaturach Sośnieńczyka jest nie tylko nieodzowną, konstytutywną cechą człowieczeństwa, ale i spoiwem całego jego poetyckiego oraz realnego świata. Bo skoro „idealista jest realistą”, idealny świat tej poezji
jest tożsamy ze światem, w którym przyszło nam żyć. A jeśli jeszcze nie jest, to na pewno być powinien – takie zadanie stawia przed nami poeta.

    W tym świecie zło jest po Augustyńsku brakiem dobra: „brak miłości umożliwia zło” (Rzeczywistość), a każdy rodzaj zła „to zaćmienie przysłaniające obecną w nas i poza
nami słoneczność Boga” (Solaris). Zło, będące przeciwieństwem miłości, „pozbawia w człowieku człowieka” (Natura zła), innymi
słowy – anihiluje całe nasze człowieczeństwo. Jako antyteza miłości, zło jest więc zarazem antytezą istnienia oraz prowadzi pochyłą drogą ku zagładzie, która – jak pisze Sośnieńczyk
– „może pochodzić jedynie od człowieka przeciwnego miłości” (Zagłada). Najlepiej tę współzależność między dobrem a istnieniem tłumaczy sam poeta w miniaturze zatytułowanej Natura istnienia:

    Istnienie i miłość w wierszach Sośnieńczyka splatają się w nierozerwalną jedność, której na imię Bóg. Bóg na tyle jednaki z Miłością, że poeta odważy się orzec: „ateistą jest ten kto nie
kocha” (Natura nienaturalności). Pierwotnym i prawdziwym źródłem człowieczeństwa jest więc wszechmożność Boga. W niej stwarza się nasza ziemska, ludzka możność, w niej tkwi „cała wielkość człowieka”, ona wreszcie łączy nas wszystkich w Jedno (Unitas). Bez tej Bożej perspektywy człowiek jest tylko plastikową lalką z urwaną głową albo pluszowym misiem
z naderwanym uchem. Taka jest bowiem cena zadanej nam wolności, z której zbyt dowolnie korzystamy. Czyż nie lepiej więc zanurzyć się w Chrystusową miłość? – podpowiada autor Teraz–tu.

    „Pochłonięty Chrystusem możesz o Nim sobie samemu i bliźniemu mówić pochłaniając siebie bliźniego i Miłość”(Cóż nas może...). Ale Boga szukać należy nie tylko w mistycznych uniesieniach. „Najbliższy Bogu nad człowiekiem człowiek pochylony” – pisze pięknie poeta w miniaturze Myśląc o bracie Albercie. Przyjaźń zaś międzyludzką nazywa „pomostem pomiędzy człowiekiem a Bogiem w człowieku” (Natura przyjaźni). Nie ma miłości bez Boga. Ale nie ma też miłości Boga bez miłości bliźniego. Wznosząc oczy ku Niebu, nie możemy ich odwracać od drugiego człowieka. Bo może właśnie w nim nam się objawia Bóg.

    Miniatury poetyckie Sośnieńczyka niosą nam Dobrą Nowinę. Zło, choć nie do końca wyplenione z poezji i świata, nie współtworzy istnienia.

    Jedynie Dobro i Miłość są prawdziwie realne. Ile przemyśleń i wewnętrznych zmagań musiała kosztować Autora taka
postawa w naszym świecie rozchwianych wartości, w którym czasem tylko zło wydaje się dotkliwie realne? Tego nie dowiemy
się z jego wierszy. Albowiem, jak pisze poeta w miniaturze Natura pisania: „cokolwiek się pisze to już po walce”.